Vüsalə Xəlilova: “İnsanın ən böyük ehtiyaclarından biri eşidilmək və qəbul olunmaqdır”

İnsan psixikasını anlamaq, hissləri tanımaq və həyatla daha şüurlu təmas qurmaq bu gün əvvəlkindən daha çox əhəmiyyət kəsb edir. Sürətli həyat ritmi, artan gözləntilər və informasiya axını insanı çox vaxt öz daxili dünyasından uzaqlaşdırır. Məhz belə bir dövrdə psixoloji sağlamlıq, özünü dərk etmə və emosional rifah mövzuları cəmiyyət üçün xüsusi aktuallıq daşıyır.

Bu dəfəki həmsöhbətimiz psixoloq, geştalt terapevt, “Geştalt Klub”un ideya müəllifi və həmtəsisçisi Vüsalə Xəlilovadır. Uzun illər yerli və beynəlxalq təşkilatlarda mütəxəssis və ekspert kimi fəaliyyət göstərən Vüsalə xanım bu müsahibədə psixologiyaya gələn yolundan, geştalt terapiyanın mahiyyətindən, müasir insanın qarşılaşdığı emosional çətinliklərdən, tənhalıq, yaxınlıq, daxili dayaq və canlılıq anlayışlarından danışır.

Onun fikrincə, terapiya insanı dəyişdirmək və ya “düzəltmək” deyil, insanın özünü daha dərindən tanımasına, hisslərini dərk etməsinə və həyatını daha şüurlu şəkildə yaşamasına imkan yaradan bir prosesdir. Müsahibəmizdə həmçinin Geştalt Klubunun yaranma hekayəsi, qrup işinin gücü və insanın özü ilə həqiqi qarşılaşmasının həyatında yaratdığı dəyişikliklər haqqında da maraqlı fikirlərlə tanış olacaqsınız.

•  Vüsalə Xəlilova kimdir?

Vüsalə Xəlilova, psixoloq, geştalt terapevt, 2000-ci ildə Bakı Dövlət Universitetini psixologiya və sosial elmlər fakultəsini psixologiya ixtisası üzrə, 2025-ci ildə Moskva Geştalt Terapiya və Konsultasiya İnstitutunu qeştalt terapevt ixtisası üzrə bitirmişəm. İxtisasım üzrə İsrail, Russiya və diyər ölkələrdə təkmilləşmə proqramlarında iştirak etmişəm. Uzun illər yerli və beynəlxalq təşkilat və şirkətlərdə mütəxəssis və ekspert kimi fəaliyyət göstərmişəm.  Hal hazırda “Geştralt Klubun” ideya müəllifi və həmtəsisçisiyəm.

•  Psixologiyaya necə gəldiniz?

Düşünürəm ki, mən psixologiyaya universitetə daxil olduğum gündən deyil, ondan çox əvvəl gəlmişəm. Uşaqlıqdan və gənclik illərindən məni insanın daxili dünyası maraqlandırırdı. İnsanların niyə eyni hadisələrə fərqli reaksiya verməsi, niyə bəzilərinin öz hisslərini asanlıqla ifadə edə bilməsi, digərlərinin isə illərlə susması məni düşündürürdü. Məni insanların davranışlarından daha çox, həmin davranışların arxasında nələrin dayandığı maraqlandırırdı. Zaman keçdikcə anladım ki, insan həyatında ən böyük dəyərlərdən biri psixi sağlamlıqdır. Çünki insan öz daxilində rahatlıq və dayaq hiss etmirsə, uğurlar, status və ya xarici nailiyyətlər ona tam mənada həyat keyfiyyəti gətirmir. Psixologiyaya gəlmək mənim üçün sadəcə peşə seçimi olmadı. Bu, insanı daha dərindən anlamaq istəyindən doğan bir yol idi. Mən insan ağrısının, münasibətlərin, itkilərin, sevgiyə olan ehtiyacın və tənhalığın həyatımıza necə təsir etdiyini anlamaq istəyirdim. Təhsil aldıqca və insanlarla işləməyə başladıqca bir şeyi daha aydın gördüm: insanların çoxuna məsləhətdən daha çox eşidilməyə ehtiyacı var. Bəzən insan illərlə daşıdığı yükü ilk dəfə sözə çevirəndə artıq dəyişiklik başlayır. Bu məqamlar məni peşəmə daha da bağladı.

Sonralar Gestalt terapiyası ilə tanış oldum və burada öz dünya görüşümə çox yaxın olan bir yanaşma tapdım. Gestalt mənim üçün sadəcə terapiya metodu deyil. O, insana bütöv baxmağı, onun hisslərinə, təcrübəsinə və həyat hekayəsinə hörmətlə yanaşmağı öyrədən bir fəlsəfədir. Bu gün, iyirmi ildən artıq təcrübədən sonra belə, mən hələ də öyrənirəm. Çünki hər insan yeni bir dünyadır. Mən hesab edirəm ki, yaxşı terapevtin ən vacib keyfiyyətlərindən biri marağını və öyrənmək həvəsini itirməməsidir.

Əgər bir cümlə ilə desəm, mən psixologiyaya insanı anlamaq marağı ilə gəldim, amma bu peşədə qaldım, çünki insan həyatının, onun ağrısının, gücünün və dəyişmək potensialının nə qədər dəyərli olduğunu gördüm. Mənim üçün bu peşə sadəcə iş deyil, insanın özü ilə və başqaları ilə daha canlı, daha şüurlu münasibət qurmasına xidmət edən bir yoldur.

•  Necə psixoloq olmaq istəməzdiniz?

Mən heç vaxt özünü insandan üstün tutan psixoloq olmaq istəməzdim. İyirmi ildən artıq iş təcrübəm ərzində bir şeyə daha çox əmin olmuşam: peşəkarlıq özünü vacib hesab etməkdən deyil, insan həyatına və onun daxili dünyasına hörmətdən başlayır. Mənə hər şeyi bilən, hazır həqiqətlər paylayan mütəxəssis mövqeyi yaxın deyil. Terapiya çox incə bir prosesdir. Burada əsas məqsəd insana öz baxışını qəbul etdirmək deyil, onun öz həqiqətini tapmasına kömək etməkdir. Və yəqin ki, heç vaxt öyrənməyi dayandırmış bir mütəxəssis olmaq istəməzdim. Çünki insan psixikası o qədər mürəkkəb və dərindir ki, bir gün “artıq hər şeyi bilirəm” demək mümkün deyil.

•  İnsanlarla işləyərkən sizi ən çox təəccübləndirən nə olub?

İnsanın öz kövrəkliyində belə nə qədər güclü ola bilməsi. Peşə fəaliyyətimin əvvəlində mənə elə gəlirdi ki, terapiya ilk növbədə ağrı ilə bağlıdır. Bu gün isə görürəm ki, terapiya həm də insanın itkilərdən, travmalardan, xəyal qırıqlıqlarından sonra yenidən ayağa qalxmaq, həyatın mənasını tapmaq və yaşamağı öyrənmək bacarığı haqqındadır. Məni hələ də heyrətləndirən başqa bir şey isə insanların məsləhətlərdən çox, həqiqi insan varlığına ehtiyac duymalarıdır.

Məni ən çox təəccübləndirən insanın həm kövrək, həm də inanılmaz dərəcədə güclü ola bilməsidir. Bəzən terapiyaya elə insanlar gəlir ki, özlərini tamamilə gücsüz hiss edirlər. Onlar düşünürlər ki, artıq davam edə bilməyəcəklər, yaşadıqları ağrı çox ağırdır, resursları tükənib. Amma zaman keçdikcə görürəm ki, həmin insanın daxilində nə qədər böyük həyat gücü, dözüm və yenidən ayağa qalxmaq bacarığı var. Çox vaxt insan özü öz gücünü görmür, amma o güc onda vardır.

Məni təəccübləndirən başqa bir şey insanların nə qədər uzun müddət ağrı ilə tək qala bilmələridir. Bəzən insan illərlə öz kədərini, qorxusunu, utancını və ya tənhalığını daşıyır və bunu ətrafdakılar belə hiss etmir. Kənardan hər şey qaydasında görünür, amma daxilində böyük bir mübarizə gedir. Bu, mənə hər dəfə xatırladır ki, insanları yalnız görünən tərəflərinə görə qiymətləndirmək mümkün deyil.

Eyni zamanda məni insanların sevgiyə, qəbul olunmağa və aidiyyət hissinə olan ehtiyacı təəccübləndirir. Yaşımız, statusumuz, peşəmiz nə olursa olsun, hər birimizin daxilində görülmək, eşidilmək və qəbul olunmaq arzusu yaşayır. Mən illər ərzində çox fərqli insanlarla çalışmışam və bir şeyi görmüşəm: insanın ən dərin ehtiyaclarından biri onun hisslərinin və varlığının başqası üçün əhəmiyyət daşıdığını hiss etməkdir.

Məni həm də insanların dəyişmək potensialı heyrətləndirir. Bəzən insan terapiyaya həyatının artıq dəyişməyəcəyinə inanaraq gəlir. Amma kiçik addımlarla, özünü daha yaxşı tanıdıqca və daxili dayağını gücləndirdikcə, həyatında əvvəllər mümkün hesab etmədiyi dəyişikliklər baş verir. Bu, mənə psixikanın nə qədər çevik və bərpaolunma qabiliyyətinə malik olduğunu yenidən göstərir və yəqin ki, ən çox təəccübləndirən şey odur ki, insan nə qədər ağrı yaşamış olsa da, çox vaxt yenə də əlaqə qurmağa, sevməyə, etibar etməyə və həyata doğru addım atmağa davam edir.

Bu, mənim insanlara olan hörmətimi hər il daha da artırır. Çünki peşəkar təcrübəm mənə bir şeyi öyrədib: insanı onun yaraları ilə deyil, həmin yaralarla necə yaşamağı öyrənmək və yenidən həyata qayıtmaq bacarığı ilə tanımaq lazımdır. Bu bacarıq isə bəzən düşündüyümüzdən qat-qat böyük olur.

•   Sizcə bu gün insanın özünü hiss etməyi və fərq etməyi öyrənməsi niyə vacibdir?

Çünki müasir insan çox vaxt sağ qalmaq rejimində yaşayır. Sürət, narahatlıq, informasiya axını və gözləntilərin təzyiqi insanı tədricən özündən uzaqlaşdırır. İnsanlar nə hiss etdiklərini, nə istədiklərini, sərhədlərinin harada olduğunu, yorğunluğun nə vaxt tükənmişliyə çevrildiyini hiss etmirlər. Lakin psixika özünü sonsuzadək görməzlikdən gəlməyə dözə bilməz. Bədən və ruh bunu təşviş, yuxusuzluq, emosional tükənmə və münasibətlərdə çətinliklər vasitəsilə ifadə etməyə başlayır. Özünü hiss etmək bacarığı artıq lüks deyil, psixi sağlamlığın qorunması üçün zərurətdir.

•  Çoxları psixologiyanı “insanı düzəltmək” kimi qəbul edir. Siz terapiyanı necə anlayırsınız?

Mən insanın “təmir olunmalı” olduğuna inanmıram. İnsan xarab olmuş mexanizm deyil. Çox vaxt insanlar terapiyaya “məndə nəsə qaydasında deyil” hissi ilə gəlirlər. Halbuki bunun arxasında böyük bir həyat hekayəsi, ağrı, uyğunlaşmalar, tənhalıq və yaşanmış təcrübələr dayanır. Mənim üçün terapiya insanın özünə qarşı müharibəni dayandıra bildiyi bir məkandır. Bəzən dəyişiklik insanın “daha yaxşı” olması ilə deyil, özünü daxildən məhv etməyi dayandırması ilə başlayır.

•  İnsan özü ilə həqiqi qarşılaşmağa başlayanda nə baş verir?

Bu həm azadlaşdıran, həm də asan olmayan bir prosesdir. Çünki insan özü ilə qarşılaşanda yalnız gözəl tərəflərini deyil, qorxularını, ağrılarını, qəzəbini, tənhalığını və daxili ziddiyyətlərini də görür. Amma məhz bu dürüstlükdə dayaq yaranır. İnsan artıq yalnız avtomatik reaksiyalarla, başqalarının gözləntiləri ilə və ya sevgini qazanmaq ehtiyacı ilə yaşamır. O, həyatını daha şüurlu şəkildə seçməyə başlayır.

•  Niyə bu gün insanlar özləri ilə təmasda olmaqda çətinlik çəkirlər?

Çünki bizə çox erkən yaşlardan özümüzdən uzaqlaşmaq öyrədilir. Rahat olmaq. Güclü olmaq. Ağlamamaq. Hirslənməmək. Hisslərimizlə başqalarını “yükləməmək”. Və zaman keçdikcə insan elə yaşamağa başlayır ki, sanki onun daxili aləmi həyatın bir hissəsi deyil, maneəsidir. Amma hisslər heç yerə yox olmur. Onlar sadəcə olaraq bədəndə, narahatlıqda, tənhalıqda, yorğunluqda və münasibətlərdə yaranan çətinliklərdə yaşamağa başlayırlar.

• Müasir insan ən çox hansı hissləri özünə qadağan edir?

Kövrəkliyi, ağrını, qəzəbi, qorxunu. İnsanlara uşaqlıqdan rahat, uyğun və funksional olmaq öyrədilir. Amma hissləri sadəcə söndürmək mümkün deyil. Onlar sıxışdırıldıqda təşviş, psixosomatik simptomlar, emosional partlayışlar və münasibətlərdə çətinliklər şəklində ortaya çıxırlar. Psixi sağlamlıq hisslərin olmaması deyil, onları dərk etmək və daşıya bilmək bacarığıdır.

•  “Güclü olmaq lazımdır”  prinsipi  haqqında siz nə düşünürsünüz?

Məncə, bu gün güc çox vaxt emosional təcridlə qarışdırılır. Əsl güc ağrının olmaması deyil. Əsl güc hər şeyi təkbaşına daşımaq da deyil. Mənim üçün yetkinlik öz məhdudiyyətlərini qəbul etmək, kömək istəyə bilmək və çətin dövrlərdə belə həm özü, həm də başqaları ilə əlaqədə qalmaqdır.

• Geştalt terapiya yanaşması sizi nə ilə cəlb edir?

Geştalt terapiya insanın özünü, hisslərini və həyatında baş verənləri daha yaxşı dərk etməsinə kömək edir. Çox vaxt insanlar terapiyaya yalnız bir problem həll etmək üçün gəlirlər: narahatlıq, münasibətlərdə çətinliklər, tənhalıq, özünə inamsızlıq və ya həyatdakı böhran dövrləri ilə bağlı. Amma iş prosesində onlar tədricən özlərini daha dərindən tanımağa başlayırlar.

Geştalt yanaşması insanın “nə hiss edirəm?”, “nəyə ehtiyacım var?”, “həyatımda nələr baş verir?” suallarına daha aydın cavab tapmasına kömək edir. İnsan öz hisslərini daha yaxşı anlamağa, sərhədlərini hiss etməyə, seçimlərinə görə məsuliyyət götürməyə və başqaları ilə daha sağlam münasibətlər qurmağa başlayır. Mənim üçün Geştalt terapiyanın ən böyük dəyəri ondadır ki, o, insanı dəyişdirməyə çalışmır. Əksinə, insanın özünü olduğu kimi görməsinə və qəbul etməsinə şərait yaradır. Paradoksal olaraq, məhz bu qəbuldan sonra həqiqi dəyişikliklər baş verməyə başlayır. Təcrübəm göstərir ki, insan özünü daha yaxşı tanıdıqca, daxili dayaqları möhkəmləndikcə və hisslərindən qaçmağı dayandırdıqca, həyatla daha canlı və daha dolğun təmas qurmağa başlayır.

•  Gestalt terapiya sizin üçün nə deməkdir?

Geştalt terapiya mənim üçün sadəcə problem həll etmə üsulu deyil. O, insanın özü ilə, başqaları ilə və həyatla daha şüurlu, daha səmimi münasibət qurmasına kömək edən bir yoldur. Gestalt terapiya texnikalar toplusu deyil. Bu, insanın yanında olmağın bir üsuludur. Onu “düzəltmək”, onu xilas etmək və ya ona necə düzgün yaşamağı izah etmək deyil. Əksinə, insanın özünü görməsinə kömək etməkdir: hisslərini, bədənini, istəklərini, qorxularını, müdafiə mexanizmlərini və sevmək bacarığını. Bəzən terapiya dəyişiklik haqqında olmur. Terapiya ilk dəfə özünə səmimi şəkildə etiraf etməkdir: “Bəli, mənə çətindir.” və hər şeyin qaydasında olduğunu göstərməkdən imtina etməkdir.

•  Gestalt Klubunun yaranması ideyası necə ortaya çıxdı?

Geştalt Klub insanların özlərini, bir-birilərini və həyatı daha dərindən anlamağa ehtiyacından yarandı. Uzun illər fərdi və qrup terapiyasında çalışarkən gördüm ki, bir çox insanın yalnız psixoloji dəstəyə deyil, həm də təhlükəsiz və canlı ünsiyyət məkanına ehtiyacı var. Elə bir məkana ki, orada insan öz fikirlərini bölüşə, hisslərini ifadə edə, eşidilə və mühakimə olunmadan qəbul oluna bilsin.

Geştalt Klub məhz bu ideyadan doğdu. Məqsədimiz yalnız psixologiya haqqında danışmaq deyil, insanın özü ilə və başqaları ilə daha dərin təmas qurmasına şərait yaratmaqdır. Burada film müzakirələri, ustad dərsləri, psixoloji görüşlə, oyunlar və müxtəlif tədbirlər vasitəsilə insanlar özlərini daha yaxından tanımaq, yeni baxış bucaqları qazanmaq və münasibətlərini daha şüurlu şəkildə qurmaq imkanı əldə edirlər. Mənim üçün Geştalt Klub sadəcə bir layihə deyil. Bu, insanlara xatırlatmaq cəhdidir ki, onlar öz hissləri, sualları və yaşantıları ilə tək deyillər. Çünki bəzən bir insanın eşidilməsi, başa düşülməsi və səmimi dialoq yaşaması onun həyatında çox vacib dəyişikliklərin başlanğıcı ola bilər. Buna görə də Geştalt Klub ilk növbədə canlı təmas, inkişaf və insan münasibətləri məkanıdır. Adi söhbətlərdən daha dərin danışmağın mümkün olduğu bir yer. “Uğurlu insan” rolunu oynamağa ehtiyac olmayan bir məkan. Hiss etmək, düşünmək, şübhə etmək və canlı olmaq üçün bir yerdir.

•  Niyə qrup və yaradıcı formatlar sizə yaxındır?

Çünki insan yalnız söhbət vasitəsilə açılmır. Bəzən film, hərəkət, yaradıcılıq və ya qrup təcrübəsi insanın rasional düşüncə ilə çata bilmədiyi hisslərə yol açır. Bundan başqa, qrup çox vacib bir təcrübə verir: insan anlayır ki, hisslərində və çətinliklərində tək deyil. Çünki bəzən insanın özü ilə film, obraz, hekayə və ya bədən vasitəsilə qarşılaşması birbaşa söhbətdən daha asan olur. Film bir güzgüyə çevrilir və birdən məlum olur ki, bizi təsirləndirən süjet deyil, daxilimizdəki çox şəxsi bir şeydir. Görüşlərdə məni həmişə bir məqam heyrətləndirir: insan “film haqqında” danışmağı dayandırır və özü haqqında danışmağa başlayır. Çox sakit şəkildə və səmimi şəkildə. Məhz o zaman həqiqi iş başlayır. İnsanlar özləri ola bilirlər. Mühakimə olunmaqdan və ya rədd edilməkdən qorxmadıqda daha dərin danışmağa başlayırlar və o zaman insanlar arasında daha canlı, daha dürüst və daha insani görüşlər baş verir.Mən qruplarla işləyərkən dəfələrlə görmüşəm ki, “məni eşitdilər və rədd etmədilər” təcrübəsi nə qədər sağaldıcı ola bilər.

•  İnsanlar bu gün daha çox hansı problemlərlə müraciət edirlər?

Çoxlu təşviş, emosional tükənmə və daxili tənhalıq. İnsanlar daim güclü olmağa çalışmaqdan yorulublar. Hər şeyin qaydasında olduğunu göstərməkdən yorulublar. Eyni zamanda, bir çox insanın təhlükəsiz münasibətlərə ehtiyacı var — elə münasibətlərə ki, orada insan özünü olduğu kimi göstərə bilsin. Mən hesab edirəm ki, bu gün psixi sağlamlığın qayğısına qalmaq fiziki sağlamlığın qayğısına qalmaq qədər vacibdir.

• Bu gün insanları ən çox nə ağrıdır?

Başqalarının yanında yaşanan tənhalıq. Çox insan ünsiyyət qurmağı, rahat olmağı, söhbəti davam etdirməyi bacarı, amma həqiqətən görülməyi və duyulmağı demək olar ki, bacarmır. Eyni zamanda, bu yaxınlıqdan çox qorxurlar. Çünki yaxınlıq həmişə riskdir: rədd edilmək, başa düşülməmək, seçilməmək riski.

• Tənhalıq və təkqalma arasında fərq nədir?

Təkqalma insan üçün resurs ola bilər. Bu, insanın özü ilə ağrıdan deyil, daxili dolğunluqdan doğan təmasda olduğu bir vəziyyətdir. Tənhalıq isə əksər hallarda əlaqəsizlik hissidir — insanın görünmədiyini, eşidilmədiyini və hiss edilmədiyini düşünməsi. İnsan tək olub özünü tənhalıqda hiss etməyə bilər. Amma insanların arasında olub özünü tamamilə tənha hiss edə bilər.

•  “Canlı olmaq” sizin üçün nə deməkdir?

Özüm ilə təmasda olmaq. Nə hiss etdiyimi fərq etmək. Məni nəyin təsirləndirdiyini görmək. Harada ağrı hiss etdiyimi, harada istilik duyduğumu anlamaq. Harada özüm olduğumu, harada isə yenidən sevgi və ya təsdiq qazanmağa çalışdığımı görmək. Mənim üçün canlılıq daim xoşbəxt olmaq demək deyil. Bu, öz həyatımı dərk edərək  yaşamaq bacarığıdır.

• Pasiyentləriniz  sizə nə öyrədiblər?

Çox şeyi. Təcrübəli terapevt öyrənməyi dayandırmış insan deyil. Əksinə, hər yeni insan öz dünyasını və yaşantısını gətirir. Pasiyentlər mənə insan psixikasına daha böyük hörmətlə yanaşmağı öyrədiblər. Tələsməməyi, nəticələrə dərhal gəlməməyi öyrədiblər. Çətin hisslərlə birlikdə qalmağı öyrədiblər. Və ən əsası, insan həyatının dəyərini daha dərindən hiss etməyi öyrədiblər. Çünki zahirdə adi görünən bir həyatın arxasında çox zaman heç kimin görmədiyi böyük daxili mübarizə dayanır.

• İşinizdə söykəndiyiniz əsas prinsip nədir?

İnsana və onun daxili dünyasına hörmət. İnsan özü özünə hörmətini itirsə belə, terapevt onun ləyaqətinə hörmət etməyə davam etməlidir və əlbəttə ki, davamlı peşəkar inkişaf. Mən hesab edirəm ki, yaxşı mütəxəssis öyrənməyi heç vaxt dayandırmır.

• Terapiyada sizin üçün çətin məqamlar olurmu?

Əlbəttə.Təcrübə artdıqca insan psixikasının mürəkkəbliyi daha aydın görünür. Bəzi hekayələr böyük peşəkar dayaq, məsuliyyət və daxili möhkəmlik tələb edir. Terapevt olmaq emosional zireh geyinmək demək deyil. Bu, başqasının ağrısı ilə təmasda qalarkən öz insanlığını və peşəkarlığını qorumaq deməkdir.

•  Özünüzü tükənmədən necə qoruyursunuz?

Mənim üçün özümə qayğı göstərmək peşəkar məsuliyyətin bir hissəsidir. Təhsilimi davam etdirirəm, superviziya alıram, daxili vəziyyətimə diqqət yetirirəm. Çünki özü ilə əlaqəsini itirmiş terapevt zamanla müştəri ilə də keyfiyyətli əlaqə qurmaqda çətinlik yaşayır.

•  Peşəniz sizi necə dəyişib?

Mən insanlara qarşı daha həssas və daha mərhəmətli olmuşam. Daha az mühakimə edirəm. Daha az tələsirəm. İnsan davranışlarının arxasında nə qədər ağrı dayana biləcəyini daha yaxşı görürəm və həyatın nə qədər qiymətli olduğunu daha dərindən hiss edirəm.

•  İnsanların sizinlə görüşdən sonra nə hiss etməsini istərdiniz?

Yəqin ki, özləri olmağa daha çox icazə. Mükəmməl olmadan, hər zaman toparlanmış və güclü olmadan. Sadəcə canlı olaraq. Hisslərlə. Daxili ziddiyyətlərlə. Sevgi və yaxınlıq ehtiyacı ilə. Daxili aləmlərinin diqqətə layiq olduğu hissi ilə.

•   Sizin işinizin əsas qayəsi nədir?

İnsanın özü ilə görüşünə nail olmaq. İnsanları tədricən yalnız qorxu, müdafiə mexanizmləri və ya başqalarının gözləntiləri ilə yaşamaqdan uzaqlaşdırıb öz həqiqi “mən”inə qayıtmalarında yardımçı olmaq.

İnsanın özü ilə münasibəti onun həyatının bütün sahələrinə təsir edir. Öz hisslərini tanımaq, daxili ehtiyaclarını anlamaq və həyatla daha canlı təmas qurmaq isə bir günün işi deyil, davam edən bir yolçuluqdur. Vüsalə Xəlilovanın da vurğuladığı kimi, həqiqi dəyişiklik insanın özünü olduğu kimi görməyə və qəbul etməyə başladığı anda mümkün olur.

Bu səmimi söhbət göstərir ki, psixoloji sağlamlıq yalnız problem yarananda müraciət ediləcək bir sahə deyil, həyat keyfiyyətimizin, münasibətlərimizin və daxili dayağımızın əsas sütunlarından biridir. Özünü anlamaq, eşitmək və hiss etmək bacarığı isə insanın özünə verə biləcəyi ən qiymətli hədiyyələrdən biridir.

Əlaqə:

📞 Telefon: +994 55 776 64 04
📧 E-mail: vusala.khalilova@gmail.com
📱 Instagram/Facebook: @vusala_khalilova