Sükutun hüzuru və ya boşluğun qorxusu

Niyə bəzi insanlar təkliyi sevir, bəziləri isə bundan qorxur?

Faktum.az xəbər verir ki, eyni cəmiyyətdə yaşamağımıza baxmayaraq, təkliyə verdiyimiz reaksiya insandan insana kəskin şəkildə dəyişir; kimisi üçün tək qalmaq ən böyük enerji və yaratmaq mənbəyi olduğu halda, kimisi üçün dərin bir təşviş və qorxu mühitinə çevrilir. Psixoloqlar və neyrobioloqlar bildirirlər ki, bu fərqliliyin arxasında şəxsiyyət tipləri, uşaqlıq travmaları, beyin kimyası və “ötürülməyən daxili səs” mexanizmi dayanır.

Təkliyi sevən fərdlər, adətən, introvert (qapanıq) şəxsiyyət tipinə malikdirlər; onların beyni xarici stimullara (səs-küy, çoxlu insan) daha həssas olduğu üçün sosial mühitlərdə enerjilərini tez itirir və özünəqayıdış, yəni tək qalmaq vasitəsilə daxili tarazlıqlarını bərpa edirlər. Bu insanlar üçün təklik tənhalıq deyil, özü ilə baş-başa qalmaq, özünü kəşf etmək və ruhi sakitlik tapmaq fürsətidir. Əksinə, tək qalmaqdan dəhşətli dərəcədə qorxan (“otofobiya” və ya “monofobiya“) fərdlərdə isə çox vaxt uşaqlıq dövrünə dayanan tərk edilmə travmaları və emosional boşluqlar özünü göstərir.

Tək qaldıqları an xarici səs-küy kəsildiyi üçün öz daxili fikirləri, basdırılmış emosiyaları və mənfi düşüncələri ilə baş-başa qalırlar və bu daxili səs onlarda güclü təşviş yaradır. Onlar özlərini yalnız başqalarının varlığı və diqqəti vasitəsilə təsdiqləyə bildiklərindən, təkliyi bir növ “dəyərsizlik” və ya “unudulmaq” kimi qəbul edirlər. Mütəxəssislər vurğulayırlar ki, təkliyi sevmək sağlam müstəqillik göstəricisi olsa da, tək qalmaqdan qorxan insanların öz daxili dünyaları ilə barışması, özünüqiymətləndirməni xarici insanlardan asılı etməməsi və lazım gəldikdə peşəkar psixoloji dəstək alması vacibdir.