Valideyn arzularının kölgəsində böyüyən övladlar: Nəsillərarası fədakarlıq, yoxsa gizli mənimsəmə?

Faktum.az xəbər verir ki, cəmiyyətimizdə nəsildən-nəslə ötürülən ən dərin psixoloji məsələlərdən biri valideynlərin öz həyata keçirə bilmədiyi arzu və xəyallarını övladlarının çiyninə yük etməsidir. Çox vaxt fədakarlıq və sevgi adı altında təqdim olunan bu yanaşma, əslində uşağın şəxsi kimliyini, istedadını və azad iradəsini kölgədə qoyur. Öz yaşaya bilmədiyi gəncliyi, seçə bilmədiyi peşəni və ya çata bilmədiyi zirvəni övladında görmək istəyən valideyn, fərqində olmadan onun həyatını mənimsəmiş olur.

“Mən sənin üçün gəncliyimi verdim”, “Sənin üçün hər şeydən keçdim” kimi illərlə təkrarlanan ifadələr övladın üzərinə ağır bir vicdan yükü qoyur. Bu mənəvi borcluluq hissi gəncin öz istəklərini, xəyallarını boğmasına və valideyninin cızdığı xətt üzrə yaşamasına məcbur edir. Nəticədə, uşaqlıqdan öz qərarlarını verməyə imkan tapmayan övladlar böyüdükdə öz kəsb etdikləri uğurlardan belə zövq ala bilmir, daimi bir natamamlıq və özünə yadlaşma hissi ilə yaşayırlar. Ata-oğul və ana-qız münasibətlərində yaranan soyuqluq, gizli münaqişələr və narazılıqlar da məhz bu boğulmuş fərdiliyin təzahiridir.

Hər bir övlad valideynin davamı olsa da, onun mülkiyyəti və ya yarımçıq qalmış arzularının icraçısı deyil. Həqiqi fədakarlıq övladı öz istədiyimiz qəlibə salmaq deyil, onun öz yolunu tapmasına, öz səhvləri və uğurları ilə müstəqil bir şəxsiyyət kimi formalaşmasına imkan yaratmaqdır. Çünki başqasının xəyallarını yaşayan insan heç vaxt öz həyatının qəhrəmanı ola bilməz.