Ölülərin pıçıltısı: Qədim dövrlərdən günümüzə gəlib çıxan qaranlıq ayin – Nekromantiya

Faktum.az xəbər verir ki, qədim dövrlərdən bəri bəşəriyyətin ən qorxulu və gizli mistik təcrübələrindən biri hesab olunan Nekromantiya (ölü falçılığı), ölənlərin ruhları və ya cəsədləri ilə ünsiyyət quraraq gələcəkdən xəbər almaq və ya gizli bilikləri əldə etmək üçün icra edilən qaranlıq ayinlər sistemidir. Qədim yunan sözləri olan “nekros” (ölü) və “manteia” (fal/kəhanət) birləşməsindən yaranan bu təcrübə, ölənlərin dünyasını tərk etmiş ruhların gələcəyi görmək və yaşayanların bilmədiyi gizli həqiqətləri açmaq gücünə malik olduğu inancına söykənirdi.

Antik Misir, Babil, Yunanıstan və Roma sivilizasiyalarında geniş yayılan nekromantiya ayinləri adətən gecə yarısı, qəbiristanlıqlarda, mağaralarda və ya qan tökülmüş xüsusi qurbangahlarda keçirilirdi. Ruhları çağırmaq üçün təzə kəsilmiş heyvan qanı (və ya insan qanı), xüsusi otlardan hazırlanmış buxurlar və qaranlıq dualardan istifadə olunurdu. Qədim Yunan ədəbiyyatında — Homerin “Odisseya” dastanında Odisseyin gələcəyini öyrənmək üçün öllülər diyarına enərək kor peyğəmbər Tiresiasın ruhunu çağırması nekromantiyanın ən bariz tarixi nümunələrindən biridir.

Orta əsrlərdə və İntibah dövründə xristian kilsəsi tərəfindən ciddi şəkildə qadağan edilən və “qara magiya” kimi təqib olunan nekromantiya, cadugərliklə eyniləşdirilərək ölüm cəzası ilə cəzalandırılırdı. Müasir dövrdə elmi və psixoloji baxımdan xurafat və kütləvi hiptonik manipulyasiya kimi qiymətləndirilsə də, nekromantiya fəlsəfəsi və ayinləri bu gün də müxtəlif ezoterik cərəyanlarda, eləcə də rəqəmsal pop-mədəniyyətdə öz sirli mövqeyini qoruyub saxlayır.