İslamdan öncə ərəb nigahları
Ərəb cəmiyyətinin tarixinə nəzər saldıqda insan insanlığından xəcalət çəkir. Əsla düşünməyin ki, qərəzli olaraq ərəb xalqını alçaldırıq. Məqsədimiz İslam dininə cəhalət kimi baxan insanlara işıq tutmaqdır.
Tarixən sərvətə, şəhvətə, hakimiyyətə və hərisliyə düşkün olan ərəb cəmiyyəti qorxunc və qeyri-insani əməlləri ilə özləri barəsində qara “şöhrət” formalaşdırıb. Bunlardan biri də qız uşaqlarının diri-diri torpağa basdırılması (Va’d əl-bənat) adəti idi. Bu qəddarlığın arxasında duran əsas səbəblər yoxsulluq və qıtlıq qorxusu, qəbilələr arası müharibələrdə qızların əsir düşərək qəbiləyə “ar və namussuzluq” gətirəcəyi haqqındakı batil inanc, eləcə də qadını iqtisadi cəhətdən yük hesab edən cahiliyyət təfəkkürü idi.
Biz sizə cahiliyyət dövründə ərəb dünyasında qurulan ailə və nikah formalarından söz açmaq istəyirik. İslama qədər ərəblərdə dörd şəkildə nikah bağlanırdı.
Bunlardan birincisi Nikahun-Nikah (Ən-Nikah) idi ki, bu gün dinimizdə də var olan halal nikah sayılır və bir kişi müəyyən mehr qarşılığında bir qadınla ailə həyatı qururdu.
İkinci nikah növü olan Nikahul-İstibda zamanı kişi fiziki baxımdan zəif olduqda, öz qadınını cəmiyyətdə nəsil-nəsabətli, şücaətli və ya ağıllı hesab etdiyi başqa bir kişi ilə cinsi münasibətə məcbur edirdi ki, övladı güclü gəndən əmələ gəlsin.
Üçüncü nikah növü olan Nikahul-Cəm (əl-İştirak) zamanı qadın on nəfərədək kişi ilə əlaqədə olurdu; uşaq doğulduqdan sonra qadın həmin kişilərdən hansının uşağın atası olduğunu iddia etsəydi, həmin şəxs heç bir etiraz haqqı olmadan uşağa və qadına صاحب çıxmalı idi.
Dördüncü nikah isə daha utancverici olan Nikahı-Rəyət (Bayraqdar qadınların nikahı) idi ki, evlərinin qapısından bayraq asan fahişə qadınlarla baş tuturdu. Onlar istədikləri qədər kişi ilə münasibət yaşayır, hamilə qalıb uşaq doğduqda isə “qafə” (oxşarlıq üzrə mütəxəssis) çağırılaraq uşağın hansı kişiyə bənzədiyinə qərar verilirdi. Bu onların bir növ “DNT analizi” idi və uşaq həmin kişinin himayəsinə verilirdi.
Məhəmməd peyğəmbər İslam dinini elan etdikdən sonra bəhs etdiyimiz son üç nikah növü və qız uşaqlarının öldürülməsi tamamilə qadağan olundu. Təbii ki, bu qadağalar İslamı qəbul edənlər üçün keçərli idi. Qadın və şəhvət düşkünü olan ərəblər üçün belə qadağaların tam tətbiqi uzun illər, hətta əsrlər davam etdi.
Bu barədə bəzi tarixçilər və islamşünaslar sussa da, həqiqəti ört-basdır etmək mümkün deyil. Ərəb tarixinin cəhalət dolu qaranlıq səhifələrinə rast gəldikdə, etiraf edim ki, müqəddəs hesab etdiyimiz şəxslərin hansı nikahdan doğulması barədə şəxsimdə subyektiv fikir formalaşdı.
Bu gün “Şeytana daş atmaq” adı ilə daşı pulla satan “din qoruyucuları” şəhvətləri üçün nələr etməzlər?!
Tərifə Şükürqızı